Επικαιρα…

«…Μεχρι τις μερες μας, απο την αρχη της Ιστοριας δεν εμφανιστηκε ποτε πολιτικη του λαου, και κατω απο αυτην την λεξη εννοουμε τον χαμηλο λαο, τον τιποτενιο εργατη, που εθρεψε τον κοσμο με την εργασια του. Υπηρξε μονον η πολιτικη των προνομιουχων ταξεων. Αυτες οι ταξεις χρησιμοποιουσαν την μυϊκη δυναμη του λαου για να αλληλοεκθρονιζονται και να καθονται η μια στην θεση της αλλης. Ο λαος με την σειρα του, επαιρνε ποτε το μερος της μιας και ποτε το μερος της αλλης με την αοριστη ελπιδα οτι το λιγοτερο μια απο αυτες τις πολιτικες επαναστασεις, που καμια τους δεν μπορεσε να γινει χωρις αυτον, αλλα καμια τους δεν εγινε για αυτον, θα εφαιρνε καποια ανακουφιση στην αιωνια σκλαβια και μιζερια του. Εξαπατηθηκε παντοτε. Ακομα και η μεγαλη γαλλικη επανασταση τον εξαπατησε. Σκοτωσε την ευγενη αριστοκρατια και εβαλε στην θεση της την μπουρζουαζια. Ο λαος δεν ονομαζεται πια ουτε σκλαβος, ουτε δουλος, κυρηχτηκε δικαιωματικα γεννημενος ελευθερος, αλλα στην πραξη η σκλαβια και η μιζερια του παραμενουν οι ιδιες.

Και θα παραμενουν παντοτε ιδιες οσο οι λαϊκες μαζες συνεχιζουν να χρησιμευουν σαν οργανο στην αστικη πολιτικη, ειτε αυτη ονομαζεται συντηρητικη, ειτε προοδευτικη, ειτε φιλελευθερη, ειτε ριζοσπαστικη, ακομα και αν εκανε τα πιο επαναστατικα βηματα του κοσμου. Γιατι καθε αστικη πολιτικη οποιο και αν ειναι το χρωμα της και τ’ ονομα της δεν εχει στο βαθος παρα ενα σκοπο: την διατηρηση της αστικης κυριαρχιας και αστικη κυριαρχια σημαινει σκλαβια του προλεταριατου.

[…]Αυτο που καθε εργατης απαιτει στο βαθος της καρδιας του: μια υπαρξη ολοκληρωτικα ανθρωπινη, υλικη ευημερια και διανοητικη εξελιξη, θεμελιωμενη στην δικαιοσυνη, δηλαδη στην ισοτητα και την ελευθερια του καθενα ξεχωριστα και ολων μαζι στην εργασια. Αυτο το ενστικτικο ιδεωδες του καθενα που δεν ζει παρα απο την εργασια του,δεν μπορει προφανως να πραγματοποιηθει στον σημερινο πολιτικο και κοινωνικο κοσμοπου ειναι βασισμενος στην αδικια και την κυνικη εκμεταλλευση της εργασιας των εργατων. Συνεπως καθε σοβαρος εργατης ειναι απαραιτητα ενας σοσιαλιστης επανασταστης*, μια που η χειραφετηση του δεν μπορει να πραγματοποιηθει παρα με την ανατροποη ολων αυτων που υπαρχουν σημερα. Ή αυτη η οργανωση της αδικιας μαζι με ολη την βιτρινα των στυγερων νομων και των προνομιακων ιδρυματων πρεπει να αφανιστει, ή οι εργατικες μαζες θα μεινουν καταδικασμενες σε μια αιωνια σκλαβια.

[…]Εκει βρισκεται ενα αλαθητο σημαδι απο το οποιο μπορουν οι εργατες να ξεχωρισουν εναν ψευτοσοσιαλιστη, εναν αστο-σοσιαλιστη: αν μιλωντας τους για την επανασταση η αν θελετε για την κοινωνικη μεταρρυθμιση, τους λεει οτι η πολιτικη μεταρρυθμιση πρεπει να γινει πριν απο την οικονομικη μεταρρυθμιση. Αν αρνηθει οτι πρεπει να γινουν και οι δυο ταυτοχροναή ακομη οτι η πολιτικη επανασταση δεν πρεπει να ειναι τιποτα λιγοτερο τον αμεσο και καιριο μοχλο της κοινωνικης διαλυσης**, τοτε γυριστε του την πλατη γιατι ή ηλιθιος ειναι ή θεατρινος εκμεταλλευτης.

[…]Διαμαρτυρομαστε μεγαλοφωνα εναντια σε αυτην την καταστρεπτικη θεωρια, που δεν θα μπορουσε να καταληξει για τους εργατες, παρα στο να τους κανει οργανα κατα των εαυτων τους και να τους εγκαταλειψει παλι στην εκμεταλλευση των μπουρζουαδων.»

Μιχαηλ Μπακουνιν, Για Εναν Αντιεξουσιαστικο Σοσιαλισμο

Τα μονα σχολια που εχουμε να κανουμε ειναι πρωτα και κυρια οτι το προσωπο της σοσιαλδημοκρατιας ιστορικα μενει το ιδιο με ελαχιστες, ισως και με καθολου διαφορες. Αν αλλαξει κανεις τον ορο «οικονομικη μεταρρυθμιση» με τον ορο «εκλογες» μπορει σχεδον αμεσως να καταλαβει την διαχρονικοτητα του κειμενου. Για αυτους που αντιλαμβανονται την ματαιοτητα (για να μην πουμε κοροϊδια) των δηλωσεων και του προγραμματος του ΣΥΡΙΖΑ και απελπιζονται εχουμε να προτεινουμε να οργανωθουν στους τοπους δουλειας τους, να πρωτοστατησουν στην δημιουργια νεων σωματειων βασης, να ενωθουν με τις πρωτοβουλιες ανεργων για την δημιουργια κοινου σωματειου που θα ειναι ενταγμενο ενεργα στις διαδικασιες του εργατικου κινηματος. Πρεπει να δημιουργηθουν εκεινες οι δομες των εργατων οι οποιες εγγυωνται την αγωνιστικοτητα, την ζωντανια και τελικα την αποτελεσματικοτητα τους. Γιατι για να χειραφετηθει η ταξη πρεπει να καταστραφει ολοσχερως το καπιταλιστικο υπαρχον και για να γινει αυτο χρειαζεται οργανωση απο τα κατω της ιδιας της ταξης με την επαναστατικη εμπροσθοφυλακη της οργανωμενη σε μια αναρχικη πολιτικη οργανωση. Δεν υπαρχει αλλος δρομος. Δεν υπαρχει αλλο ιστορικο περιθωριο για λαθη.

Για τους υπολοιπους που εχουν εναποθεσει τις ελπιδες τους στα μεγαλα λογια του ΣΥΡΙΖΑ εχουμε να πουμε μονο το εξης: «γυριστε τους την πλατη γιατι ή ηλιθιοι ειναι ή θεατρινοι εκμεταλλευτες.»

* Θυμιζουμε οτι η διαλυση της Πρωτης Διεθνους ηρθε στα 1876, μετα τα γεγονοτα του Συνεδριου της Χαγης (1872) και την κατα γενικη ομολογια αποτυχημενη συνδιασκεψη της Γενευης (1873). Μεχρι και το Συνεδριο της Χαγης οποτε και επισημοποιηθηκε η διασπαση μεταξυ αναρχικων και μαρξιστων, τα μελη της Διεθνους αυτοπροσδιοριζονταν ως «σοσιαλιστες». Τα κομματια που παραθετουμε ειναι τμηματα αρθρων γραμμενα τον Αυγουστο του 1869.

** Ο Μπακουνιν με τον ορο «κοινωνικη διαλυση» δεν εννοουσε φυσικα την διαλυση της κοινωνιας γενικα και αοριστα αλλα της αστικης κοινωνιας. Ολων εκεινων των πραγματων, με αλλα λογια, που κραταν στερεη την κρατουσα (αστικη) ισορροπια δυναμεων μεσα στην κοινωνια.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: